บรรยากาศที่ บ้านสวนริมน้ำ ของผมวันนี้อากาศดี

ท้องฟ้าแจ่มใสไร้เมฆฝน

ทำให้คน ขี้เกียจตัวเป็นขน ( แถมยังจนอีกต่างหาก )

มีอารมณ์นึกอยากจะอัพเดทเว็บไซต์ขึ้นมา

แปดเก้าเดือน ที่กลับไปใช้ชีวิตบนถนนบันเทิงที่ เมืองเชียงใหม่

( บ้านเกิดเมืองนอนของตัวเองแท้ ๆ )

ได้เปลี่ยนแปลง แง่คิดในการดำรงชีวิตของผม ( บางลง ) ไปมาก

เศรษฐกิจย่ำแย่ขนาดนี้ ใครก็ไม่มีอารมณ์ไปนั่งฟังเพลงกันหรอก คนที่บ้านบอก

จะยากดีมีจนขนาดไหน ก็กลับมาตายบ้านเราดีกว่า

ผมใช้เวลาตัดสินใจอยู่หลายวัน ( สมองค่อนข้างช้า ผ่าตัดบ่อย )

นึกถึงสุภาษิต คำคมของคนอีสานที่ว่า หมอลำดีอย่าแสดงที่บ้านของตัวเอง ( เออ...จริงแฮะ )

ในที่สุด ผมก็ตัดสินใจกลับบ้านที่อุดร ฯ

ด้วยวัยที่มีเลขห้านำหน้าอยู่ต้น ๆ

ศิลปินคนจน คนนี้ยังพอมีไฟหลงเหลืออยู่บ้าง

แม้จะไม่ ร้อนแรงลุกลามเผาไหม้ อย่างในอดีตที่เคยเป็น

แต่สิ่งที่ฝัน ที่คิด จะไม่มีวันงด เว้น ละ เลิก อย่างเด็ดขาด

( โปรดติดตามตอนต่อไป )

คุยกันมา คุยกันไป ( ไม่รู้ว่าเอาอะไรมาคุยกันนักหนา )

กระทู้คุยเรื่อยเปื่อยก็มาถึง คุยเรื่อยเปื่อย 16 แล้ว

ว่าง ๆ ก็แวะเข้ามาแจมกันบ้างนะ.... คุยได้ทุกเรื่องที่อยากจะคุยครับ.....

จากใจจริง
เกษม มโนเพ็ชร
Contact by g-mail
by hotmail

Kasem Manopet